De Russische Krimmythe begon eigenlijk toen Katharina II met haar bezoeken in de zomer de Krim als vakantieoord meer naam gaf. Dat de Krim een belangrijke geografische plaats innam in Europa was natuurlijk al lang bekend. Maar de grootste schrik voor de rest van Europa gaf een bezoek van het reisgezelschap van de Tsarina in 1787, toen de Oostenrijkse Keizer Joseph II met Duitse en Franse afgezanten een bezoek mocht brengen aan Sevastopol. Wat al jaren een gerucht was, bleek werkelijkheid. In de Buchta (haven) lagen honderden schepen behorend tot de Zwarte Zeevloot.

Toen in de Krimoorlog van 1853 tot 1856 de Russen na een beleg van 349 dagen door de Franse, Engelse en Turkse overmacht, zich eindelijk moesten terugtrekken werd de Krim verlaten. Ondanks de nationale en internationale politieke gevolgen voor het Russische rijk, werd de verdediging van de stad Sevastopol tot heldendom verheven. Na volledige vernietiging van de Zwarte Zeevloot en Sevastopol werden de Russen onder diverse voorwaarden weer op de Krim toegelaten. Tijdens de WO II en de Oktoberrevolutie hebben de Krimitartaren nog tevergeefs geprobeerd de Krim af te scheiden van het Russisch rijk.

Tussen 1905 en 1919 is de Krim een apart land geweest, namelijk de Democratische Republiek de Krim. Op 18 oktober 1921 sloot de Krim zich definitief aan bij de Sovjetunie nadat de Krimtataren in november 1920 waren verdreven en werd daarmee de provincie Autonome Socialistische Sovjet Republiek Crimea (ASSRC) als onderdeel van de Russische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek (RSFSR). Op 5 mei 1929 gingen de Tataren in opstand en riepen de ASSR status wederom uit in de Krim. Na het bloedige neerslaan van deze opstand, werden er 40.000 Krimtataren naar Siberië gedeporteerd. Hiermee was de rust voorlopig wedergekeerd op de Krim.