WO II 

Tijdens WO II werd de Krim het toneel van een bloedige strijd. In de jaren van 1941 tot 1944 regeerde de Duitse Wehrmacht wisselend delen van het schiereiland. Het Rode leger bracht aan deze overheersende rol van de Duitser een einde toen ze in 1944 de Krim bevrijde. Stalin had reeds in op de vooravond van WO II in 1941 ongeveer 50.000 Krimtataren laten deporteren en deed dit nu weer vanwege hun hulp aan de Duitsers. In de nacht van 18 mei 1944 werden 181.000 Krimtataren in treinwagons geladen en naar Siberië gebracht. In deze beruchte nacht brak de NKWD, een voorloper van de latere KGB de opstand op de Krim en verwijderde een complete bevolkingsgroep uit hun woonomgeving. Dit was zelfs de Duitsers niet gelukt met “hun” joodse probleem. Naast de Krimtataren vochten ook 14.500 Grieken, 12.000 Bulgaren en 11.300 Armeniërs tegen het Rode Leger. Dit gaf Stalin de kans om van de Krim een volledig Spergebied te maken op 30 juni 1945 en zelfs visumplicht voor de Russen zelf in te voeren. Later (1954) werd de Krim, om te bewijzen hoe Moskou over het schiereiland dacht, geschonken aan de Sovjetrepubliek de Oekraïne. Dit was wederom een schop tegen het zere been van de Krim. De Oekraïne was immers een land waar de Krim nu juist een bloedhekel aan had en waar ze in het verleden juist na een hevige strijd onafhankelijk van geworden waren.